مسعود دلخواه اعلام کرد زمان اجرای عمومی نمایش «خدای من این یه نمایشنامه دیگه‌ست» تغییر کرد و این اثر در مهر و آبان سال جاری در تماشاخانه ایرانشهر به صحنه می‌رود.

مسعود دلخواه بازیگر، کارگردان و مدرس تئاتر که قصد دارد نمایش «خدای من این یه نمایشنامه دیگه‌ست» نوشته ریچ اورلاف را در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه ببرد، درباره تغییر زمان اجرای عمومی این اثر گفت: پیش از این قرار بود نمایش را شهریور به صحنه ببریم ولی به دلیل مصادف شدن اجرا با ماه محرم، تصمیم گرفتم زمان اجرای عمومی این نمایش را تغییر دهیم.

وی ادامه داد: با تغییر انجام شده، نمایش «خدای من این یه نمایشنامه دیگه‌ست» را مهر و آبان در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه خواهیم برد.

دلخواه درباره آغاز تمرین‌های این اثر نمایشی، اظهار کرد: قصد داریم از ۱۵ مرداد تمرین‌های نمایش را شروع کنیم.

کارگردان «خدای من این یه نمایشنامه دیگه‌ست» درباره گروه بازیگری نمایش با توجه به تغییر زمان اجرای عمومی آن، یادآور شد: به دلیل تغییر زمان اجرای عمومی، احتمال دارد که این تغییر با فعالیت‌های بازیگران نمایش تداخل داشته باشد که قرار است در گفتگو و بررسی با گروه بازیگری، وضعیت مشخص شود.

وی در پایان تأکید کرد: اگر قرار باشد با تغییری در گروه بازیگری نمایش مواجه شویم، تلاش می‌کنیم تا هفته آینده وضعیت گروه بازیگری مشخص شود.

منبع: خبرگزاری مهر

نمایش «اَتِینا» از نهم مردادماه در خانه‌نمایش مهرگان روی صحنه می‌رود.

به گزارش سینماسینما، نمایش «اَتِینا» به نویسندگی رسول کاهانی و کارگردانی حسین دِیردار است و تهیه‌کنندگان این اثر، محمدرضا یوسف‌زاده و محدثه کاظمی هستند.

داییِ خانواده‌ای متوسط، بابت هزینه‌های مراسم عروسی، چک کشیده و دلخوش به پول‌های کیسۀ شادباش است، اما در یک غافلگیری این کیسه گم شده و همه برای یافتن آن به تکاپو می‌افتند. کامران تفتی، لعیا زنگنه، الهام شعبانی، سهند جاهد، ندا عقیقی، مهدی رحیمی سده، سمیرا کریمی، نیلوفر هوشمند و علی مقدم در این نمایش به ایفای نقش می‌پردازند.

دیگر عوامل این نمایش، عبارت‌اند از: مجری طرح: سبحان لاله؛ مدیر تولید: عطیه کاظمی؛ دستیاران کارگردان: سهیلا اکبرزاده و عرفان شمس؛ دستیار و برنامه‌ریز: حسین بنیاد؛ منشی صحنه: آزیتا عسگری؛ طراح نور: رضا حیدری؛ طراح صحنه: حمیدرضا زمزم؛ طراح لباس: الهام شعبانی؛ طراح گریم: نوید فرح‌مرزی؛ترانه‌سرا: میثم یوسفی؛ آهنگساز موسیقیِ پایانی: بهنام جلیلیان؛ انتخاب موسیقی: شروین بختیاری؛ طراحیِ صدا و افکت: امین شریفی؛ طراح گرافیک و عکس: محمدصادق زرجویان؛ ساخت تیزر: محمدصادق زرجویان و حمیدرضا طاهر؛ عکاسان: مهسا عباسی و رز ارغوان؛ مجریان گریم: ماهان ابراهیم‌زاده، سارا مبینی و ماهان اسماعیل‌زاده؛ روابط عمومی: ندا کاوندی و مهران عشریه.

این نمایش از نهم مردادماه تا نهم شهریورماه ۱۳۹۸ هر روز، ساعت ۲۱ به مدت ۷۰ دقیقه در خانه‌نمایش مهرگان روی صحنه خواهد بود.

منبع: ایسنا

نمایش «مرغ دریایی من» تولید تازه کمپانی تئاتر امید ایران بازیگران خود را شناخت.

به گزارش سینماسینما، با انتخاب شدن “امیرحسین فتحی” در نقش «ترپلف»، فهرست بازیگران «مرغ دریایی من» کامل شد.

آخرین حضور ” امیرحسین فتحی” در صحنه تئاتر، به بازی در نمایش «بینوایان» به کارگردانی حسین پارسایی باز می گردد.
فتحی پیش از این در نمایش‌های “بالابرغذا” و “رئال مادرید ١١ بارسلونا ١” به ایفای نقش پرداخته است.

در این اثر نمایشی یازده بازیگر به ایفای نقش می‌پردازند که اسامی آنها به شرح زیر اعلام می گردد.

شبنم مقدمی، امیرحسین فتحی، زهرا بهروزمنش، رضا داودوندی، پانته آ قدیریان، وحید رزاقی، آرمیتا فروزنده، محمد مسگری، محیا صدرزاده، محمد حبیبی، بهزاد خلج از جمله بازیگرانی هستند که در نمایش «مرغ دریایی من» بروی صحنه خواهند رفت.

به گزارش روابط عمومی نمایش، کیومرث مرادی نمایش‌نامه «مرغ دریایی من» را که بر اساس نمایشنامه «مرغ دریایی» اثر آنتوان چخوف به نگارش در آورده، پس از ۶ ماه تمرین در مردادماه ۹۸ در تماشاخانه ایرانشهر بروی صحنه می برد.

زمان پیش فروش بلیت نمایش «مرغ دریایی من» به زودی اعلام می‌شود.

 

 

منبع: ایسنا

 

نمایش «حضار قیام کنند» در تماشاخانه استاد جمشید مشایخی به روی صحنه رفت.

به گزارش سینماسینما، نمایش «حضار قیام کنند» به نویسندگی مهتاب پویا منش و طراحی و کارگردانی «امیرحسین مدنی»، از پنجشنبه ۳۰ خرداد تا ۱۵ تیر ماه، در محل تماشاخانه استاد جمشید مشایخی، در ساعت ۲۱ و به مدت ۶۵ دقیقه روی صحنه می‌رود.

محسن مسعودی، ابوالفضل خسروجردی، پگاه نقوی، محمد طاهری، مهتاب پویامنش و پویا فیاضی بازیگران نمایش هستند.

پگاه نقوی، دستیار کارگردان «حضار قیام کنند» است و محسن عامل طراح گرافیک و تیزر، ابوالفضل خسروجردی طراح گریم و آهنگساز، مینا قانع عکاس، الهه دلداده عکاس پوستر و حدیثه مقدم  مسوول روابط عمومی این نمایش هستند.

در خلاصه این نمایش آمده: «دادگاهی برای رسیدگی به اتهاماتی نامشخص تشکیل شده است. دادگاه با احضار شاهدین سعی می‌کند از ماهیت جنایتی که رخ داده مطلع شود اما روند برگزاری دادگاه به تدریج به دلیل اتفاقات پیش‌بینی نشده‌ای که رخ می‌دهد، تغییر کرده و از روال همیشگی خود خارج می‌شود…»

علاقه‌مندان می‌توانند برای تهیه بلیت به سایت تیکت مراجعه کنند. قابل ذکر است که سه شب اول اجرا شامل تخفیف است و همچنین دانشجویان می‌توانند با تخفیف ویژه به تماشای نمایش بنشینند.

منبع: ایسنا

یک پژوهشگر و کارگردان تئاتر که با همراهی یک گروه، مرکزی تخصصی برای آموزش تئاتر به کودکان و نوجوانان را راه‌اندازی می‌کند، معتقد است:‌ مطالعات اجرا در حوزه تئاتر کودک و نوجوان و بزرگسال مورد کم لطفی واقع شده و کارگردانان سطحی‌نگر شده‌اند در حالی که آن‌ها باید بدانند یک نمایش را برای چه تماشاگری اجرا می‌کنند و ضرورت اجرای آن با اوضاع امروز جامعه چیست.به گزارش سینماسینما، سامی صالحی‌ثابت به زودی و با همکاری مرکز آفرینش‌های هنری تئاتر «مان» افتتاح مرکزی را برای آموزش تئاتر به روش علمی به کودکان و نوجوانان کشور و پژوهش و مطالعات اجرایی در این حیطه از تئاتر پیگیری می‌کند و این گروه سعی می‌کنند تا با تمرکز بر تئاتر کودک و نوجوان، در راستای توسعه تئاتر کشور قدم بردارند.

او که در رشته کارشناسی مدیریت خدمات تحصیل کرده و شروع کار تخصصی‌اش در حیطه تئاتر کودک و نوجوان و در اوایل دهه ۹۰ با تشکیل گروه «بچه‌های شاهکار» بوده و در سال ۱۳۹۳ در مرکز آفرینش‌های هنری تئاتر «مان» و سالن استاد مشایخی اولین اجرای عمومی خود را با نام «دو نوجوان در انتظار گودو» به عنوان اقتباسی از «در انتظار گودو» ساموئل بکت با بازیگران کودک و نوجوان پشت سرگذاشته و حالا قصد دارد در همان مجموعه کاری بزرگ‌تر را انجام دهد، می‌گوید: نمایش «دو نوجوان در انتظار گودو» بدون ایراد نبود اما برای گام اول خوب بود. در گام‌های بعدی گروه را حفظ کردیم و چند نفر هم اضافه شدند. نمایش «دشمن بچه‌های شهر» که اقتباسی از دشمن مردم هنریک ایبسن بود را در تالار انتظامی خانه هنرمندان روی صحنه بردیم که از نظر جذب مخاطب موفق بود و بچه‌ها از لحاظ سطح بازی خیلی بهتر شده بودند. پروژه سوم ما «پرومته دزد کوچک آتش» اقتباسی از پرومته در زنجیر اثر آشیل بود که متأسفانه بعد از یک سال تمرین، اجازه اجرا نگرفتیم اما این شکست زمینه‌ساز اتفاق مهم‌تری شد و در آن یک سالی که اجرا نرفتیم توانستیم ماحصل سال‌های قبل را تبدیل به کتاب کنیم. این هنرمندان کم سن و سال مدام خود را به من و به جامعه تئاتر به اثبات رساندند و آخرین توانمندی آن‌ها را در نمایشی به نام «آنتیجون» شاهد بودیم که اقتباسی است از آنتیگونه اثر سوفوکل.

وی که کتاب «چگونه بهترین بازیگر جهان شوم» را در طول ۶ سال و در نتیجه کارگاه‌هایی که داشته تألیف کرده؛ کتابی که عنوان پژوهش برگزیده جشن انجمن منتقدان خانه تئاتر سال ۹۷ را هم از آن خود کرده است، درباره این مرکز تئاتری توضیح می‌دهد: بچه‌ها محور توسعه در همه زمینه‌ها از جمله هنر هستند. از اهداف اصلی من و آقای شاهین چگینی، مدیریت مرکز آفرینش‌های هنری تئاتر «مان» این است که با تمرکز بر تئاتر کودک و نوجوان، پایه‌های توسعه تئاتر کشور را بنا بگذاریم. البته این امر طلب می‌کند که در هر شهر یک گروه حرفه‌ای نوجوان مانند بچه‌های شاهکار و یک مرکز آموزش، پژوهش و مطالعات اجرایی تئاتر کودک و نوجوان داشته باشیم. برنامه ما راه‌اندازی شعب مختلف این‌چنینی در کشور از طریق تشویق دوستان و افراد صاحب فکر برای مشارکت و همکاری است.

او اضافه می‌کند: البته موضوع، فقط آموزش بازیگری نیست بلکه رویکردمان این است که در سه حوزه تخصصی نمایشنامه‌نویسی، کارگردانی و بازیگری، بچه‌ها را متخصص بار بیاوریم. کمااینکه هدف از نگاشتن کتاب «چگونه شکسپیر شوم» که در حال انجام است نیز همین است؛ یعنی نمایشنامه‌نویس و کارگردان نوجوان داشته باشیم. البته ما همیشه سعی کرده‌ایم علاوه بر فعالیت خود، فعالیت سایر دوستان را نیز رصد کنیم و باید تکرار کنم دردی که به شدت تئاتر ما به خصوص تئاتر کودک و نوجوان را رنج می‌دهد، فقدان آموزشگاه‌ها و هنرستان‌های تخصصی تئاتر است که تمامی نیازهای این رده سنی را به شکل سیستماتیک در اختیارشان نمی‌گذارد. منابع در این زمینه محدود است. مدرسین اغلب طرح درس بلندمدت (یک تا دو ساله) ندارند. معلوم نیست بر اساس کدام مکتب یا سیستم معتبر تدریس می‌کنند. این که کدام نهاد، کانون، یا سازمانی کوتاهی کرده و این وظایف باید جزو سیاست‌ها و وظایفش می‌بوده بماند، اما یکی از انگیزه‌هایی که من به دعوت آقای چگینی پاسخ مثبت دادم همین خلاء بود. هر چند شاید این مرکز به تنهایی نتواند از پس این ایده برآید چون ایده به اندازه کافی بزرگ و سخت هست. اما راه‌اندازی این مرکز بر اساس همین رویکرد و تاکید بر ضرورت این نگاه علمی است.

صالحی ثابت در بخشی از صحبت‌های خود بیان می‌کند: ما در طی مطالعات خود به این نتیجه رسیدیم که نوجوان ایرانی چند مسئله دریغ شده دارد؛ شادی، آموزش، اعتماد، برابری، حقیقت‌جویی، آزادی بیان و برابری جنسیتی که یا مستقیماً در هر سطحی با آن درگیر است یا عوارض این دریغ‌شده‌ها را تحمل می‌کند. در خصوص این هفت دریغ شده نوجوان، جامعه ما سکوت کرده و هیچ نهاد، سازمان یا کانونی خود را مسئول و متولی نمی‌داند. نوجوانی چون سن بینابینی است در کل دنیا به رسمیت شناخته نمی‌شود و فقط به عنوان مرحله گذار از آن یاد می‌شود. گذار بین کودکی و بزرگسالی، درحالی که به شدت سن قابل تأملی است و تأثیرگذار و اولین نشانه‌های بلوغ ذهنی و روحی را درون خود دارد. در این‌جاست که تئاتر می‌تواند به‌عنوان سبک مناسبی از زندگی آسیب‌ها را مهار کند و آزمایشگاهی باشد برای مواجهه با آن مسائل. بر فرض نوجوان می‌خواهد جنس مخالف را بشناسد، در تئاتر چه در صحنه و چه در پشت صحنه، در موقعیتی قرار می‌گیرد که این امکان فراهم خواهد بود اما کاملاً کنترل شده، همچنین در تئاتر می‌توان نحوه اعتراض مدنی و مطالبه‌گری را تمرین کرد، کاری که در مدارس سراسر دنیا انجام می‌شود.

او می‌گوید: پژوهش از دغدغه‌های اساسی ما است. قصد داریم در هر سه حوزه نمایشنامه نویسی، کارگردانی و بازیگری بر ضرورت پژوهش تاکید کنیم و دوستان دانشجو و پژوهشگر را تشویق کنیم تا وارد این حیطه شوند. ما در گروه بچه‌های شاهکار و در کتاب چگونه بهترین بازیگر جهان شوم، روی مکاتب مهم بازیگری یعنی مکاتب کنستانتین استانیسلاوسکی، یرژی گرتوفسکی، یوجینیو باربا و داریو فو کار کرده‌ایم اما خیلی مکاتب دیگر هست که هنوز اقدامی درباره‌شان صورت نگرفته است.

وی اضافه می‌کند: مطالعات اجرا نیز در حوزه تئاتر کودک و نوجوان و بزرگسال مورد کم لطفی واقع شده و متأسفانه کارگردانان ما سطحی‌نگر شده‌اند. یک کارگردان باید بداند نمایش را برای چه تماشاگری از چه رده سنی اجرا می‌کند و چرا؟ این سبک اجرا را برای چه انتخاب کرده؟ ضرورت اجرا با اوضاع امروز جامعه چیست؟ این سوالات معمولاً بی‌پاسخ می‌ماند چرا که اساس علمی که پشتوانه اجرا نیست. درصد بالایی از کارگردانان ما یا لزوم این مطالعات را حس نکرده‌اند یا توان انجام آن را ندارند. عدم مستندسازی دستاوردها نیز از ضرباتی است که تئاتر ما می‌بیند. چرا که قبل از ما کسانی کارهایی مهم کرده و تجربیاتی کسب نموده‌اند اما چون مستند نیست، ما از اول آن تجربه‌ها را با آزمون و خطا تجربه می‌کنیم. بنابراین مطالعات اجرا جایش در تئاتر خالی است و در تئاتر کودک و نوجوان به مراتب بیشتر.

صالحی ثابت تاکید دارد: کودکی که می‌خواهد وارد این حرفه شود بهتر است از همان ابتدا با نگاه درست و سیستماتیک وارد شود و اخلاق این حرفه را بیاموزد. بدین‌ترتیب بعدها که می‌خواهد دست به انتخاب بزند، در پاسخ به سوالاتی از جمله وارد چه حوزه‌ای از تئاتر شوم؟ اصلاً وارد تئاتر شوم یا سینما؟ انتظارم از خود چه خواهد بود؟ قرار است بعداً نسبت به جامعه‌ام چه تعهدی داشته باشم؟ موفق‌تر و بهتر عمل خواهد کرد. درواقع این‌ها مسائلی است که سعی می‌کنیم در دراز مدت و به‌طور آهسته کودک و نوجوان را با آن‌ها مواجه کنیم تا بتواند آگاهانه وارد حیطه تئاتر شود.

منبع: ایسنا

یک کارگردان تئاتر با انتقاد از رواج یافتن برخی عادت‌های غلط در این حوزه معتقد است: تهیه بلیت برای تماشای یک نمایش کمترین احترامی است که بابت زحمت عوامل آن کار قائل می‌شوند، اما متاسفانه عده‌ای از جمله ارگان‌ها و سارمان‌ها فقط با بلیت میهمان به تئاتر می‌روند آن هم بدون توجه به اینکه هیچ کس کارش را مُفت انجام نمی‌دهد.

به گزارش سینماسینما، معمولاً گیشه برای تمام گروه‌های تئاتری یکی از دغدغه‌های اصلی است و انتشار آمار فروش با رقم ناامیدکننده‌ای بویژه در تماشاخانه‌های دولتی همراه است، بویژه آنکه تعداد بلیت‌های مهمان چشمگیر و حتی در مواردی از بلیت‌های فروخته شده هم بیشتر است. همین باعث شده، مسئله «بلیت مهمان» به نوعی دغدغه تبدیل شود و هنرمندان و مدیران مختلف نظرهای متعددی داشته باشند مبنی براینکه یا بلیت میهمان به طور کلی حذف شود یا با سهمیه‌های مشخص و محدودی اختیار گروه‌ها و سالن‌ها قرار گیرد.

در این باره نظر چند هنرمندی را که اخیراً نمایش‌هایی روی صحنه تئاتر داشته یا دارند جویا شدیم.

درگیر آمار و ارقام بلیت مهمان نیستم

لیلی عاج که نمایشی اجتماعی «کمیته نان» را خرداد ۹۸ در سالن قشقایی تئاترشهر روی صحنه داشت می‌گوید: هر گروهی که در تالار قشقایی اجرا می‌کند از مجموع بلیت‌های میهمان شبی پنج بلیت سهمیه دارد و این سهمیه تغییر نمی‌یابد. دو ردیف جلو یعنی بیست صندلی برای اجرای نمایش‌ها برای میهمانان اختصاص داده می‌شوند که پنج عدد از آن‌ها به کارگردان و گروهش اختصاص دارد و ۱۵ بلیت میهمان دیگر برای مدیریت، روابط عمومی و تشریفات سالن است.

او اضافه می‌کند: من هم گاهی دغدغه آمارهایی را که از بلیت‌های میهمان منتشرمی‌شوند، دارم چون در طول اجرا فقط شبی پنج بلیت میهمان داشتم و هیچ میهمان اضافه‌تری نبوده. فکر می‌کنم این آمار از بلیت‌های میهمان بر این اساس است که ابتدا بلیت‌های فروخته شده نمایش‌ها اعم از نیم‌بها، تمام‌بها و تخفیف‌دار را می‌شمارند و میزان ظرفیت باقی مانده را با بلیت میهمان پر می‌کنند، اما در واقع چنین چیزی نیست و همیشه چالش من این است که شبی پنج بلیت را بین بازیگران و عوامل گروه تقسیم کنم.

عاج با بیان اینکه “من پاسخ روشنی برای این ساز و کار ندارم و فقط از سهمیه‌ای که خودم دارم مطلع هستم و درباره آمار اضافه بلیت‌های میهمان باید از خود مسئولان تئاتر شهر پرسیده شود” ادامه می‌دهد: به نظر من وجود این بلیت‌های میهمان اشکالی ندارد، شاید روزی تئاتر شهر تصمیم بگیرد سهمیه پنج بلیت خود را به خانه تئاتر دهد یا به کارمندان بنیاد رودکی و یا …. من به عنوان کارگردان خیلی درگیر آمار و ارقام اینکه چه کسی میهمان است، نمی‌شوم.

او اضافه می‌کند: قطعاً فروش برایم مهم است، چون کار، حاصل ماه‌ها تلاش گروهی است که از نظر مادی و معنوی به آن‌ها دین دارم، اما اینکه در جدول فروش منتشر شود من ۲۰۰ یا ۲۵۰ میهمان داشتم برایم فرقی ندارد، چون تئاتری‌ها حتی آن‌هایی که در سالن‌های خصوصی اجرا می‌کنند، می‌دانند که گروه‌ها یک سهمیه محدود دارند و آن‌هایی هم که نمی‌دانند قضاوت با خودشان است. در درجه اول رضایت مخاطبان است، حال چه میهمان باشند چه بلیت تهیه کرده باشند.

کمیته نان به کارگردانی لیلی عاج

آزاده انصاری کارگردان «کچل کفترباز» هم که نمایش خود را خرداد امسال در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان روی صحنه برد، با ارائه بلیت‌های میهمان به شدت مخالف است و در این‌باره می‌گوید: من و تمام عوامل گروهم تصمیم گرفتیم که در اجرای نمایش‌مان بلیت میهمان نداشته باشیم و برای میهمانان یا خودمان بلیت تهیه می‌کنیم یا به راحتی می‌گوئیم که خودشان بلیت تهیه کنند.

او با بیان اینکه “در حال حاضر عادت خوبی بین بچه‌های تئاتری شکل گرفته که برای تماشای کار همکارشان بلیت تهیه کنند” ادامه می‌دهد: در اجرای نمایش «کچل کفتر باز» هم یک ردیف برای تماشاگران میهمان اختصاص داده شده که ما از بخشی که مربوط به گروه است، استفاده نمی‌کنیم و میهمانان خودشان بلیت تهیه می‌کنند، چون می‌دانند که برای یک کار گروهی زحمت کشیده می‌شود و فروش بلیت برایشان تأثیر دارد.

این هنرمند اضافه می‌کند: اما سازمان‌ها و ارگان‌هایی هم هستند که عادت کرده‌اند با بلیت میهمان به تماشای نمایش‌ها بنشینند و این به یک روند غلط تبدیل شده است. در حال حاضر که شرایط اقتصادی به گروه‌های نمایش فشار می‌آورد، باید با یک فرهنگ‌سازی صحیح این روند از بین برود.

او می‌گوید: هر کسی در هر جایی که کار می‌کند، بدون حقوق و مُفت کاری را انجام نمی‌دهد. این اتفاق درباره هنرمندان هم صادق است، طبیعی است گروهی که چند ماه تمرین می‌کند و کلی هزینه دارد از مخاطبان نمایش خود توقع داشته باشد برای تماشا بلیت تهیه کنند. تهیه بلیت برای تماشای یک نمایش کمترین احترامی است که برای زحمت و تلاش عوامل آن نمایش قائل می‌شوند.

«کچل کفترباز» به کارگردانی آزاده انصاری

ساناز بیان نیز که این روزها نمایش «آبی مایل به صورتی» را در تماشاخانه سپند اجرا می‌کند و معمولاً کارهایش با استقبال مخاطبان همراه است، می‌گوید: اینکه گروهی سالن نمایش خود را با بلیت‌های مهمان پر می‌کند، انتخاب خودش است و من نمی‌توانم در این‌باره نظری دهم. در بعضی نمایش‌ها می‌شنیدیم که یک شب چندین ردیف از صندلی‌های سالن خالی بوده و واقعاً اجرا در یک سالن خالی برای بازیگران و گروه سخت است. در این حین این امکان وجود دارد که از عده‌ای به عنوان میهمان برای تماشای کار دعوت شود.

بیان اضافه می‌کند: اما قضیه فراتر از بلیت میهمان است؛ اگر بلیت‌های نمایش خریده شده باشد دیگر از بلیت میهمان‌های بی شمار خبری نیست. بلیت میهمان‌های زیاد معمولاً زمانی مطرح می‌شود که بلیت‌های نمایش فروش نروند.

این کارگردان با بیان اینکه “در این میان بحث ترغیب تماشاگران برای آمدن به سالن‌های نمایش مطرح است” بیان می‌کند: در وهله اول باید بگویم که یک کار خوب چه در تئاتر و چه در سینما مخاطب خود را دارد، البته گاهی هم استثنا وجود دارد مانند فیلم سینمایی «تختی» یا خیلی کارهای خوب مهجور مانده در تئاتر، در این زمینه هم باید دنبال ریشه‌های موضوع گشت. آنچه که واضح است این است که این روزها تماشاگران ما شرطی شده‌اند که چهره‌های خاصی را در سینما و تئاتر ببینند و این اتفاق ریشه‌دار است و باید همه جانبه و تاریخی بررسی شود.

کارگردان «عامدانه، عاشقانه، قاتلانه» معتقد است: استقبال مخاطبان از یک نمایش چند وجه دارد. ما باید جامعه شناسی مخاطبان را بدانیم و با آن‌ها در ارتباط باشیم. کارگردان‌ها معمولاً جامعه هدف مشخصی دارند. گاهی یک کارگردان برای هنر کار می‌کند یا یکی برای دل خودش. در این بین شخصی هست که انتظار دارد اثرش به صورت عمومی و فراگیر مورد استقبال قرار گیرد و در عین حال افرادی هم هستند که یک کار پژوهشی و آزمایشگاهی روی صحنه می‌برند و طیف مخاطبانشان خاص است، این موضوع بر می‌گردد به همان گوناگونی دغدغه‌ها و ذائقه‌ها و هر کاری هم قرار نیست شبی ۵۰۰ تماشاگر داشته باشد. البته زمانی هم هست که یک کار درست در سالن درستی با ظرفیت متناسب اجرا نمی‌شود.

با تئاتر مثل عنصر مزاحمی برخورد می‌شود که فقط می‌خواهند از سر خودشان باز کنند

او با اشاره به “دوران درخشان مدیریت حسین پاکدل که نسل قدرتمندی از نمایش‌نامه نویسان ظاهر شدند و بالیدند” ادامه می‌دهد: بخش مهمی از جریان تئاتر امروز ما میراث‌دار آن دوران است. به دلیل همین درک درست از شکل‌های متفاوت اجرا، سالن‌هایی مثل خانه خورشید تئاتر شهر برای کارهای تجربی با تماشاگر محدودتر و … شکل گرفت. به جز این در آن دوران از تئاتر حمایت مالی می‌شد. کسی که می‌خواست تجربه‌ی جدیدی بکند و سوادش را داشت می‌رفت در دل ماجرا و به کیفیت می‌پرداخت و دیگر دغدغه‌ی فروش نداشت. به جز این، اغلب ساخت دکور و طراحی و دوخت نمایش‌ها و پرداخت دستمزد بازیگران بر اساس قرارداد تیپ بر عهده انجمن هنرهای نمایشی بود.

این هنرمند اضافه می‌کند: اما در اواخر دهه ۸۰ اوضاع تغییر کرد. بودجه تئاتر به شدت کاهش پیدا کرد و بخش اصلی این حمایت دولتی هم از میان رفت. یادمان باشد که بیشتر جاهای دنیا دولت‌ها موظف به حمایت از جریان‌های فرهنگی به ویژه تئاتر هستند. ولی اینجا با تئاتر مثل عنصر مزاحمی برخورد می‌شود که فقط می‌خواهند از سر خودشان باز کنند. مانند یک بچه نابالغ که نه سرمایه و نه مهارتی دارد، رها شده به حال خودش و برای اینکه روی پای خودش بایستد ظاهری فریبنده ساخته و شروع به خودفروشی کرده.

بیان می‌گوید: حالا یک الگوی غلطی در جریان تئاتر شکل گرفته و برخی فکر می‌کنند با زرق و برق دار کردن کارهایشان و استفاده از بازیگران تلویزیونی و سینما می‌توانند مخاطبان زیادی را جذب کنند. مانعی در حضور این بازیگران نیست، گاهاً خوب هم ظاهر شده‌اند، اما مسئله این است که ما باید یادمان باشد این جریان از کجا شروع شده و آسیب اصلی از کجاست.

او در ادامه صحبت‌هایش بیان می‌کند: من فکر می‌کنم پرداختن به موضوع ترغیب مخاطب برای تماشای تئاتر جنبه‌های گسترده‌ای دارد. در جامعه امروز که تأمین خوراک و پوشاک و مسکن برای مردم مسئله است، حوزه فرهنگ و هنر متأسفانه در اولویت‌های بعدی جای می‌گیرد.

این کارگردان در پایان گفت: موضوع مهم دیگر هم این است که یک کارگردان بررسی کند که در این زمانه مردم نیاز دارند چه چیزی را ببینند و بشنوند. من فکر می‌کنم اگر نمایش ««آبی مایل به صورتی» هنوز ظرفیت شنیده شدن دارد، باز هم آن را اجرا می‌کنم و این به معنی این نیست که نمایشنامه دیگری ندارم، من نمایشنامه‌های دیگری هم در این مدت نوشتم و در نظر داشتم اما هر نمایشی فضای تولیدی و اجرایی مخصوص خودش را دارد. با من برای اجرا در سالن مورد نظرم همکاری نشد. من هم اصراری ندارم به هر قیمتی در هر سالن نامناسبی کارهایم را روی صحنه ببرم.

خبرنگار ایسنا علاوه بر این سه هنرمند با چند کارگردان دیگری که آمار فروش نمایش‌هایشان نشانگر این است که بلیت‌های میهمان آن‌ها از بلیت‌های فروخته شده بیشتر بوده، تماس گرفت اما آن‌ها تمایلی به صحبت کردن درباره این موضوع نداشتند.

منبع: ایسنا

بازیگر فیلم‌های “درباره الی”، “زیر سقف دودی” و “شیار ۱۴۳” در سریال “مانکن” با محمدرضا فروتن همبازی می‌شود.

 

به گزارش سینماسینما،  مریلا زارعی به عنوان بازیگر سریال نمایش خانگی “مانکن” انتخاب شد.

زارعی که سابقه حضور در فیلم‌های سینمایی مانند “درباره الی”، “زیر سقف دودی” و “شیار ۱۴۳” را در کارنامه خود داشته است، در اولین تجربه حضور در سریال نمایش خانگی، ایفاگر نقش بسیار متفاوتی در “مانکن” خواهد بود.

حسین سهیلی زاده و ایرج محمدی پس از همکاری در سریال‌هایی مانند “دلنوازان” و ” ترانه مادری” در تازه‌ترین حضور مشترکشان به ترتیب کارگردانی و تهیه کنندگی سریال نمایش خانگی “مانکن” را برعهده گرفته‌اند.

پیش از این حضور محمدرضا فروتن بازیگر فیلم‌هایی چون “دو زن”، “قرمز”، “زیر پوست شهر” و “شب یلدا” در مانکن” قطعی شده است.

مجموعه “مانکن” در ۲۶ قسمت به قلم بابک کایدان نگاشته شده و در توصیف نقشی که مریلا زارعی در این مجموعه ایفاگر آن است، آمده: فهمیدن بعضی چیزا برای بعضیا خیلی سخته، مثل درک عمق زخمی که رو قلب یه زن جا مونده…

گفتنی است اسامی سایر بازیگران این سریال پس از انتخاب در روزهای آتی اعلام خواهد شد.

 

 

 

حجازی‌فر در نشست خبری که صبح امروز برگزار شد درباره فعالیت‌های تئاتر هامون و معرفی دو اثر جدید به تهیه‌کنندگی این مجموعه و همچنین از شکل گیری این سالن تا فعالیت‌های آینده‌اش صحبت کرد.

به گزارش سینماسینما، سالن «هامون» که پیش از این با نام «باران» میزبان اجراهای مختلف بود، از ۲۵ اردیبهشت با مدیریت هنری هادی حجازی‌فر به کارش ادامه می‌دهد. «پروانه الجزایری» اولین نمایشی بود که در این سالن با تیم جدید روی صحنه رفت.

هنوز هم خیلی‌ها او را با نقش حاج احمد متوسلیان در فیلم «ایستاده در غبار» به یاد می‌آورند. هادی حجازی‌فر که به قصد فیلم‌سازی وارد سینما شد امروز در مقابل خبرنگاران از تحقق یک رویای چندین و چند ساله صحبت کرد که برای تشکیل آن حدود دو سال تلاش کرده است. او حالا علاوه بر بازیگر، مدیریت هنری یکی از تماشاخانه‌های تهران به اسم «هامون» را برعهده دارد که با تحویل گرفتن از تیم قبلی، سعی کرده امکاناتش را تجهیز کند تا مخاطبان با خیال آسوده به تماشای نمایش‌ها بنشینند. حجازی‌فر یک برنامه‌ بلند مدت برای سالن «هامون» دارد که فعلا درباره‌شان صحبت نمی‌کند و بیشتر صحبت‌هایش حول محور دیده شدن گروه‌های تئاتری جوان است. اینکه باید از تئاتر خصوصی حمایت شود و «هامون» هم یکی از همین سالن‌های خصوصی است که حجازی‌فر تلاش زیادی برای بقایش می‌کند.

بازیگر فیلم «ماجرای نیمروز» از یک رویای قدیمی سخن می‌گوید: «این علاقه‌مندی به تشکیل یک سالن نمایش به سال ۷۷ برمی‌گردد که من در دانشگاه هنرهای زیبای دانشگاه تهران با دوستانم درس می‌خواندم و همان سال‌ها یک گروهی به اسم «گسست» تشکیل دادیم و رویای این را داشتیم که یک محل برای اجرای تئاتر داشته باشیم. یعنی بعد از به پایان رسیدن دانشگاه جایی باشد که مردم بیایند و اجراهای ما را ببینند. من بعد از دوره فوق لیسانس از سال ۸۴ تا ۹۲ دو کار انجام دادم. در صورتی که دوره لیسانس ۲۰ کار انجام دادم. همان سال‌ها من در یک برنامه در شبکه چهار شرکت کردم و درباره تئاتر خصوصی صحبت کردم و اعلام کردم که با این موضوع موافق هستم. رویکردی که دولت در حوزه‌ خصوصی داشت در زمینه‌ تئاترها مثبت بود. به دلیل اینکه به گروه‌ها فرصت اجرا داده می‌شود. من حدود دو سال برای شروع فعالیت سالن نمایش «هامون» تلاش کردم و اینجا را به مدت چهار سال رهن کردیم. اما متوجه شدیم که سالن یک‌سری مشکلات دارد و ایمن نیست و به همین دلیل پروسه‌ بازسازی شش ماه زمان برد.»

حجازی‌فر درمورد احترام به مخاطب و کسب اعتمادش توضیح می‌دهد: «ما به دلیل احترام به مخاطب تلاش کردیم در همه جای سالن همه چیز را بازسازی کنیم تا تماشاگری که برای دیدن یک نمایش به سالن هامون می‌آید، با خود فکر نکند که ما او را فقط به خاطر ۴۰ یا ۵۰ تومان به سالن آورده‌ایم. حالا رویای داشتن یک سالن خصوصی محقق شده است و سالن «هامون» صرفا قرار نیست یک سالن باشد و گروه‌ها در آن به اجرای نمایش‌هایشان بپردازند. ما فقط در روز دو اجرا داریم تا گروه‌ها مستقر باشند و زمان کافی داشته باشند. ممکن است یک سانس در ساعت پنج هم به سانس‌هایمان اضافه شود که از گروه‌های تجربی با بهای بلیت کم حمایت کنیم. این موضوع به کیفیت کارها هم بستگی دارد و ما هم برای اجرای نمایش‌ها در سالن «هامون» یک ‌بار بازبینی داریم تا از کیفیت کارها مطمئن شویم و بعد از بازبینی اجازه‌ اجرا می‌دهیم. به دلیل اینکه قصد داریم تا تماشاگر به ما اعتماد کند و بعد از مدتی متوجه شود که اجراهای خوبی در سالن هامون روی صحنه می‌روند. «تایم لپس» یکی از همین نمایش‌هاست که اول اجرایش را دیدیم.»

او همچنین درباره حضور گروه‌های تئاتری در عرصه بین‌المللی می‌گوید: «ما قصد داریم تلاش کنیم تا گروه‌هایی که در سالن «هامون» اجرا می‌کنند، در حوزه‌ بین‌المللی هم دیده شوند و این گروه‌ها را به صورت مستقیم به این عرصه معرفی شوند. «پروانه الجزایری» اولین نمایشی بود که در سالن «هامون» روی صحنه رفت. نمایش «مکبث» را هم خودم شروع کردم که کارگردانی کنم اما در حال حاضر بیشتر از قبل نگران کارم در تئاتر هستم و به همین دلیل اجرایش را به مهر و آبان موکول کردم. اما در سینما نگرانی ندارم و بازی در همه نقش‌ها را تجربه می‌کنم. نمایش «رومئو و ژولیت» هم در برنامه‌های آینده‌مان است.»

حجازی‌فر درباره تامین هزینه‌های ساان «هامون» اینطور توضیح می‌دهد:‌ «اگر هزینه‌هایی که برای این سالن انجام داده‌ایم، بازنگردد یعنی این چرخه معیوب است اما فکر می‌کنم این اتفاق می‌افتد و هزینه‌هایمان برمی‌گردد. امیدوارم تا سه سال آینده یک پردیس تئاتر با کمک‌های شهرداری شکل بگیرد و بعد از تقریبا یک سال و نیم سالن «هامون» به اجراهای اختصاصی گروه «گسست» تعلق بگیرد. برای سالن «هامون» برنامه‌های زیادی داریم که ترجیح می‌دهم درمورد هرکدام‌شان در زمان خودشان صحبت کنم. در حال حاضر رویکردمان این است که از گروه‌های تئاتر جوان حمایت کنیم. رویکرد ما این نیست که حتما در نمایش‌هایی که در «هامون» روی صحنه می‌روند، از چهره‌های سینمایی استفاده کنیم. الان  ۷۰ درصد از هنرجوهای آموزشگاه‌ها فارغ‌التحصیل یا دانشجوی تئاتر هستند که این رقم وحشتناک به این معنی است که آن‌ها در دانشگاه‌ها چیزی یاد نمی‌گیرند. تئاتر عروسکی و غیرعروسکی نداریم و من ترجیح می‌دهم به کارهای خوب و کارهای عروسکی خوب فرصت اجرا و دیده شدن بدهم. تئاتر برای من ارزش افزوده دارد و من حالم با تئاتر خوب است. من به اینجا نیاز دارم و تلاش می‌کنم بیشتر اینجا باشم. اما باید تا سال دیگر اولین فیلم‌ام را کارگردانی کنم، به دلیل اینکه بیشتر کارگردانم تا بازیگر.»

منبع: خبرآنلاین